Screen Shot 2017-05-14 at 3.34.15 PM

شکل ۳: تصاویر دوربین اوسیریس از صخره‌ی آسوان با وضوح متفاوت از یک دهم تا نیم متر بر پیکسل. شکاف پیش از فروریزش (a,b,d,e)، و وضعیت صخره پس از فروریزش (c,f) نیز نشان داده شده است. دایره‌ی سفید، سنگ کنار صخره را که در همه تصاویر دیده می‌شود، مشخص کرده است. پیکان‌های سفید به شکاف پیش از فروریزش صخره اشاره دارد و پس از
فروریزش، لبه تیز جدیدی را که ایجاد شده است، نشان می‌دهد.

دسته‌ها:

درباره نویسنده

آیرین شیوایی

پژوهشگر دانشکده اخترفیزیک مرکز اخترزیست‌شناسی در مادرید و مسئول پروژه DistantDust که از شورای تحقیقات اروپا بودجه می‌گیرد است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، با موضوع تحول کهکشان‌های جوان عالم از طریق بررسی غبار میان‌ستاره‌ای و ستاره‌زایی آن‌ها گرفت. او از سال ۲۰۱۷ عضو تیم علمی و ابزارهای تلسکوپ فضایی جیمز وب است و در سال ۲۰۱۸ فلوشیپ هابل از ناسا را برای پژوهش در زمینه‌ی نجوم رصدی کهکشان‌ها دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشان‌ها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از داده‌های تلسکوپ‌های زمینی مانند کک و آلما، و تلسکوپ‌های فضایی مانند جیمز وب، هابل و اِسپیتزر استفاده می‌کند.

یک دیدگاه بنویسید

<