g2

تصویر ۱: تصاویر گرفته شده از مرکز کهکشان در دو فیلتر مختلف. دایره‌ی سبز مکان قوس-آ* را نشان می‌دهد که محل سیاهچاله‌ی ابرپرجرم مرکز راه شیری است. این تصاویر در زمان نزدیک‌ترین فاصله‌ی G2 از سیاهچاله گرفته شده‌اند.
در فیلتر L (تصویر a) نور رسیده از مرکز کهکشان از هر دو منبع قوس-آ* و G2 نشات می‌گیرد. در حالی که در فیلتر K (تصویر b) تابش قوس-آ* غالب است. تصویر c حاصل کم کردن تصویر b از a است که در آن منبع نورهای رسیده از قوس-آ* حذف شده و فقط G2 باقی مانده است. در تصویر d تابش تخمین زده شده برای G2 نیز برداشته شده است.

دسته‌ها:

درباره نویسنده

آیرین شیوایی

پژوهشگر دانشکده اخترفیزیک مرکز اخترزیست‌شناسی در مادرید و مسئول پروژه DistantDust که از شورای تحقیقات اروپا بودجه می‌گیرد است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، با موضوع تحول کهکشان‌های جوان عالم از طریق بررسی غبار میان‌ستاره‌ای و ستاره‌زایی آن‌ها گرفت. او از سال ۲۰۱۷ عضو تیم علمی و ابزارهای تلسکوپ فضایی جیمز وب است و در سال ۲۰۱۸ فلوشیپ هابل از ناسا را برای پژوهش در زمینه‌ی نجوم رصدی کهکشان‌ها دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشان‌ها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از داده‌های تلسکوپ‌های زمینی مانند کک و آلما، و تلسکوپ‌های فضایی مانند جیمز وب، هابل و اِسپیتزر استفاده می‌کند.

یک دیدگاه بنویسید

<