nature-rosetta-4

شکل ۴: تصویر سمت چپ انرژیِ کلِ دریافتی از خورشید در هر چرخش را، در روز ۶ آگوست ۲۰۱۴ نشان می‌دهد. انرژی دریافتی موجب روشنایی سطح دنباله‌دار می‌شود. ناحیه‌ی میانیِ گردن (Hapi) تقریبا ۱۵ درصد انرژی کمتری نسبت به درخشان‌ترین ناحیه (در هر چرخش)، دریافت می‌کند. اگر خودگرمایش را در نظر نگیریم این مقدار به ۳۰ درصد می‌رسد. تصویر سمت راست، مانند تصویر سمت چپ است با این تفاوت که مقدار کل انرژی دریافتی را در کلِ مدتِ حرکتِ مداری نشان می‌دهد. مقدار این گرما در کل سطح فقط ۵۰ درصد تغییر می‌کند. نیمکره‌ی دیگر دنباله‌دار لزوما همین مقدار انرژی را دریافت می‌کند، اما با نرخ بیشتر و در زمان کوتاهتر.

دسته‌ها:

درباره نویسنده

آیرین شیوایی

پژوهشگر دانشکده اخترفیزیک مرکز اخترزیست‌شناسی در مادرید و مسئول پروژه DistantDust که از شورای تحقیقات اروپا بودجه می‌گیرد است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، با موضوع تحول کهکشان‌های جوان عالم از طریق بررسی غبار میان‌ستاره‌ای و ستاره‌زایی آن‌ها گرفت. او از سال ۲۰۱۷ عضو تیم علمی و ابزارهای تلسکوپ فضایی جیمز وب است و در سال ۲۰۱۸ فلوشیپ هابل از ناسا را برای پژوهش در زمینه‌ی نجوم رصدی کهکشان‌ها دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشان‌ها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از داده‌های تلسکوپ‌های زمینی مانند کک و آلما، و تلسکوپ‌های فضایی مانند جیمز وب، هابل و اِسپیتزر استفاده می‌کند.

یک دیدگاه بنویسید

<