تصاویر هابل از منظومه‌ی پلوتون

تصویر ۱: تصاویر هابل از منظومه‌ی پلوتون. a: تشخیص قمر کربروس (K) در تصاویر اکتشاف دو قمر نیکس و هیدرا در سال ۲۰۰۵. b: کربروس در تصاویر تاییدی نیکس (N) و هیدرا (H) در سال ۲۰۰۶. c: تشخیص استیکس (S) و کربروس در سال ۲۰۰۶. d: هر چهار قمر در تصویر سال ۲۰۱۰. e: تصویر اکتشاف کربروس در سال ۲۰۱۱، استیکس نیز دیده می‌شود. f: کشف استیکس در سال ۲۰۱۱. در این تصاویر نور زیاد پلوتون و شارون تا حد ممکن حذف شده است.

تصویر ۱: تصاویر هابل از منظومه‌ی پلوتون.
a: تشخیص قمر کربروس (K) در تصاویر اکتشاف دو قمر نیکس و هیدرا در سال ۲۰۰۵. b: کربروس در تصاویر تاییدی نیکس (N) و هیدرا (H) در سال ۲۰۰۶. c: تشخیص استیکس (S) و کربروس در سال ۲۰۰۶. d: هر چهار قمر در تصویر سال ۲۰۱۰. e: تصویر اکتشاف کربروس در سال ۲۰۱۱، استیکس نیز دیده می‌شود. f: کشف استیکس در سال ۲۰۱۱.
در این تصاویر نور زیاد پلوتون و شارون تا حد ممکن حذف شده است.

دسته‌ها:

درباره نویسنده

آیرین شیوایی

پژوهشگر دانشکده اخترفیزیک مرکز اخترزیست‌شناسی در مادرید و مسئول پروژه DistantDust که از شورای تحقیقات اروپا بودجه می‌گیرد است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، با موضوع تحول کهکشان‌های جوان عالم از طریق بررسی غبار میان‌ستاره‌ای و ستاره‌زایی آن‌ها گرفت. او از سال ۲۰۱۷ عضو تیم علمی و ابزارهای تلسکوپ فضایی جیمز وب است و در سال ۲۰۱۸ فلوشیپ هابل از ناسا را برای پژوهش در زمینه‌ی نجوم رصدی کهکشان‌ها دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشان‌ها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از داده‌های تلسکوپ‌های زمینی مانند کک و آلما، و تلسکوپ‌های فضایی مانند جیمز وب، هابل و اِسپیتزر استفاده می‌کند.

یک دیدگاه بنویسید

<