illustris_most_massive_cluster_stars
شکل ۱ : مطالعات نجومی (از جمله همگرایی گرانشی) در دو دههی اخیر نشان میدهد که گروهها و خوشههای کهکشانی توسط هالهی بزرگی از مادهی تاریک احاطه شدهاند. مطالعهی شکل و توزیع مادهی تاریک در هاله، تنها در چند سال اخیر و با پیشرفت ابزارهای رصدی و و افزایش توان محاسباتی کامپیوترها امکانپذیر شده است. این تصویراز نتایج شبیهسازی illustris برگرفته شده است که توزیع مادهی تاریک و کهکشانها را نشان میدهد. (تصویر برگرفته شده از وب سایت پروژهی illustris)
درباره نویسنده
آیرین شیوایی
پژوهشگر دانشکده اخترفیزیک مرکز اخترزیستشناسی در مادرید و مسئول پروژه DistantDust که از شورای تحقیقات اروپا بودجه میگیرد است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، با موضوع تحول کهکشانهای جوان عالم از طریق بررسی غبار میانستارهای و ستارهزایی آنها گرفت. او از سال ۲۰۱۷ عضو تیم علمی و ابزارهای تلسکوپ فضایی جیمز وب است و در سال ۲۰۱۸ فلوشیپ هابل از ناسا را برای پژوهش در زمینهی نجوم رصدی کهکشانها دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشانها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از دادههای تلسکوپهای زمینی مانند کک و آلما، و تلسکوپهای فضایی مانند جیمز وب، هابل و اِسپیتزر استفاده میکند.


