fig2

شکل 2: این شکل همانند شکل قبلی است (شکل 1)  با این تفاوت که نتایج حاصل از رصد نیستند بلکه انتظار کلی ما از انفجارهای ابرنواختری هستند. در واقع این شکل درصد ذاتی و تاثیر نگرفته از توان رصدی ما را برای ابرنواخترهای مختلف نشان می‌دهد (ابرنواخترهای نوع 87A-like درصد بسیار کمی از ابرنواخترها هستند و در این محاسبات وارد نشده‌اند).

شکل ۲: این شکل همانند شکل قبلی است (شکل ۱) با این تفاوت که نتایج حاصل از رصد نیستند بلکه انتظار کلی ما از انفجارهای ابرنواختری هستند. در واقع این شکل درصد ذاتی و تاثیر نگرفته از توان رصدی ما را برای ابرنواخترهای مختلف نشان می‌دهد (ابرنواخترهای نوع ۸۷A-like درصد بسیار کمی از ابرنواخترها هستند و در این محاسبات وارد نشده‌اند).

دسته‌ها:

درباره نویسنده

آیرین شیوایی

پژوهشگر پَسادکترا در زمینه‌ی نجوم رصدی کهکشان‌ها و عضو تیم علمی ابزار فروسرخ تلسکوپ فضایی جیمز وب در دانشگاه آریزونا است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، در زمینه‌ی تحول کهکشان‌های جوان عالم از طریق بررسی غبار میان‌ستاره‌ای و ستاره‌زایی آن‌ها، دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشان‌ها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از داده‌های تلسکوپ‌های زمینی کک و تلسکوپ‌های فضایی هابل و اِسپیتزر استفاده می‌کند.

یک دیدگاه بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
بخش‌های لازم مشخص شده‌اند*