fig4

شکل 4:  این تصویر از مساحی آسمان توسط رصدخانه‌ی پالمار در سال 1954 مکان انفجار را در موقعیت ابرنواختر iPTF14hls  نشان می‌دهد (سمت چپ). ابرنواختر در تصویر سمت راست، که در سال 1993 گرفته شده است، دیده نمی‌شود.
منبع: http://www.keckobservatory.org/recent/entry/LCO_supernova

شکل ۴: این تصویر از مساحی آسمان توسط رصدخانه‌ی پالمار در سال ۱۹۵۴ مکان انفجار را در موقعیت ابرنواختر iPTF14hls نشان می‌دهد (سمت چپ). ابرنواختر در تصویر سمت راست، که در سال ۱۹۹۳ گرفته شده است، دیده نمی‌شود.
منبع: http://www.keckobservatory.org/recent/entry/LCO_supernova

دسته‌ها:

درباره نویسنده

آیرین شیوایی

پژوهشگر پَسادکترا در زمینه‌ی نجوم رصدی کهکشان‌ها و عضو تیم علمی ابزار فروسرخ تلسکوپ فضایی جیمز وب در دانشگاه آریزونا است. او در سال ۲۰۱۷ دکترای فیزیک خود را از دانشگاه کالیفرنیا در ریورساید، در زمینه‌ی تحول کهکشان‌های جوان عالم از طریق بررسی غبار میان‌ستاره‌ای و ستاره‌زایی آن‌ها، دریافت کرد. او برای مطالعه و بررسی این کهکشان‌ها، که حدود ۱۰ میلیارد سال نوری از ما فاصله دارند، از داده‌های تلسکوپ‌های زمینی کک و تلسکوپ‌های فضایی هابل و اِسپیتزر استفاده می‌کند.

یک دیدگاه بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.
بخش‌های لازم مشخص شده‌اند*